Gemiddelde leestijd: 2 minuten

Ik keer terug naar het begin van mijn blogdagen, meer dan 10 jaar geleden. Gewoon mijn hoofd leegmaken en alles wat er in me opkomt neerschrijven. Niet als verantwoording naar de wereld toe, maar om voor mezelf alles op een rijtje te zetten. Want dat heb ik wel nodig.

Net voor de herfstvakantie nam ik (met traantjes) afscheid van een interim in een school waar ik me heel erg thuis voelde. Met allemaal erg lieve collega’s en superlieve kinderen daar, werd het extra moeilijk om aan te geven dat ik niet langer zou kunnen blijven.
We zijn nog steeds erg afhankelijk van ons netwerk om van alles te regelen – alleen maar liefde voor de prachtige mensen die ons zo ondersteunen – waardoor het niet meer haalbaar was om op deze locatie te blijven lesgeven. Intussen staat de kerstvakantie al voor de deur, maar dit blijft me soms toch nog een beetje achtervolgen. Dus tijd om het van me af te schrijven.

Mijn eigen kinderen werden helemaal ontregeld door de vroege uren waarop we al moesten vertrekken om iedereen tijdig op zijn plekje te krijgen. Met een wekker die tussen 5u30 en 6u00 gaat was het slechts een kwestie van tijd voor het ons gezin zou opbreken. Nu Jelle ook nog nachtposten is beginnen werken is het extra moeilijk om alles rond te krijgen. We kunnen ook niet blijven vragen van de (over)grootouders om voor ons van alles te blijven regelen. Nadat ik enkele dagen ziek thuis was en de kinderen daardoor meer dan een uur later konden opstaan, zagen we ook dat ze weer helemaal zichzelf waren. Voldoende slaap voor hen is natuurlijk ook belangrijk om goed te kunnen leren en gelukkig te kunnen zijn. We hebben alle mogelijke pistes bekeken om toch te kunnen verlengen, maar helaas – of ja, logischerwijze – moet ik het belang van mijn gezin voorop zetten. En mijn kinderen gelukkig zien is het allerbelangrijkste dat er is.

Ik nam in de klas afscheid van de kinderen en kreeg daarbij meermaals een brok in mijn keel. Bij het vertellen aan mijn collega’s moest ik zelfs erg huilen. Omdat ik het zo jammer vind om deze locatie te moeten opgeven.
Gelukkig hebben we alles nog heel erg mooi kunnen afsluiten met een superleuke halloweenactiviteit op school. Nog een keer samen gezellig doen en knuffelen. En de datum van het schoolfeest staat in mijn agenda gedrukt met grote hoofdletters zodat ik daar zeker en vast al naartoe kan gaan!

Na de herfstvakantie had ik wel een plekje in een andere school waar ik met heel veel liefde kom. Dat maakte gelukkig wel veel goed. Ook vorig jaar stond ik daar enkele maanden. En tot op de dag van vandaag ben ik daar nog steeds heel erg blij! Gelukkig voel ik me daar ook heel goed op mijn plaats.

Intussen deed ik allerlei leuke dingen met andere fantastisch lieve kinderen en fijne collega’s. Ik kreeg al verschillende opdrachten en kan me uitleven geven in verschillende leerjaren. Sinterklaas kwam op bezoek, we steunden de Warmste Week en onze school en nog zo veel meer. Nog meer van dat, alsjeblieft?

Wat lucht het op om alles zo van me af te schrijven. Ik vind het vreselijk om mensen teleur te stellen. (Daar zit ik tot op vandaag dus nog steeds mee in mijn maag.) En ik vind het vreselijk om afscheid te moeten nemen. Zeker van kinderen die zo ontzettend lief zijn. Maar afscheid is niet tot nooit meer natuurlijk.

En nu tellen we samen af naar de kerstvakantie. Einde van alweer een jaar maar met zo veel in het vooruitzicht!

Heeft er iemand tips om niet zo emotioneel te zijn?

Liefs,
Dorien

Wist je dat je via mijn facebookpagina elke keer kan volgen of er een nieuwe blogpost online staat? En kortere updates van onze dochters Emmelie en Lena en zoontjes Pieter en Floris kan je daar ook zien! Neem snel een kijkje, klik hier om er naartoe te gaan. Ook volg je ons op Instagram onder @mama.met.sokjes.van.geitenwol ! Zie ik je daar?