Gemiddelde leestijd: 8 minuten

Oef, lang geleden dat ik nog iets geschreven heb. De afgelopen maanden waren druk. Met mijn opleiding – waar ik voor geslaagd ben joepie! – en de kinderen tijdens de zomervakantie. Maar ook met de ontdekking van nieuw leven dat ons gezin binnen enkele maanden zal uitbreiden. En laat ik net daar erg enthousiast over zijn om te schrijven.

Nu het schooljaar weer is begonnen, maar ik helaas nog geen werkplek gevonden heb *snif* kan ik me wel weer af en toe neerzetten om wat blogs uit mijn vingers te laten stromen. En dan wil ik graag beginnen met het verhaal van deze nieuwe zwangerschap.

Nieuwe baby

We hebben er bewust voor gekozen om pas publiekelijk te delen dat er een kindje op komst is na de 20 weken echo. Op deze echo wordt het meeste gezien, deze duurt ook het langst. Ook leerden we het geslacht van ons kindje. En als er iets aan de hand zou zijn, hadden we daar op onze eigen manier mee kunnen omgaan zonder alle vragende blikken. Maar aangezien de echo helemaal oké was besloten we het nieuws wereldkundig te maken.

Helaas was er eerder ook al een kleine hint te vinden op de rouwbrief van mijn overleden grootmoeder. Ik heb het er nog steeds erg moeilijk mee dat ik haar niet heb kunnen vertellen dat er nog een kleintje bij komt. Maar het is helaas niet anders. Sommigen hebben ons ook gefeliciteerd naast het condoleren. Dat was niet meteen de reden waarom we dit deden. We voelden gewoon dat het hele gezin hierbij hoorde, hoe pril ook.

Naast het willen wachten op een goede echo hadden we ook een andere reden om te wachten met het bekend maken van de zwangerschap. Aan onze naaste omgeving zijn we rond 8 weken begonnen met het nieuws te vertellen. En helaas kregen we daar toch verschillende vervelende opmerkingen op. Dat is natuurlijk niet wat je wil als je zelf in de veronderstelling bent dat je fijn nieuws bij hebt. We kozen er dan ook voor om enkel mensen die we tegenkwamen nog op de hoogte te brengen.

Voor het wereldkundig maken van ons nieuws vroeg ik een vriendin met een gouden pen om te helpen met het schrijven van een gedichtje, waarbij duidelijk zou zijn dat we heel blij zijn met positieve reacties, maar dat negativiteit echt niet gewenst is. Het gedichtje deelden we samen met een echo op onze sociale media. Dit is het resultaat:

Vond je ooit verborgen
In je broekzak of je jas
Een briefje van vijf euro
Of een verrassing in je tas?

Stond er ooit een bezorger
Met een pakje voor de deur
Een onverwacht cadeautje
En je dag kreeg plots meer kleur

Wel, wij hebben ook een nieuwtje
Een verrassing zo je wil
Vind jij het geen leuke
Wees dan even stil

Ons gezinnetje van vijf
Is binnenkort met zes
We zijn door het dolle heen
Maar t geeft ook een beetje stress

Om echt te kunnen genieten
Van dit kleine wonder
Wensen we niet veel
En al helemaal niets bijzonder

Maar zit je zelf met twijfels
Of vol negativiteit
Vragen we je alsjeblieft
Enige terughoudendheid

We focussen ons liever
Op alle fijne mensen
Die ons en Boontje nummer vier
Bakken liefde willen wensen

Het dekte de lading helemaal, en we zijn dan ook ontzettend blij dat Stefanie ons hiermee heeft willen helpen. De overlading van positieve berichtjes die we mochten ontvangen heeft ons dan ook ontzettend veel deugd gedaan. En de opzet van het idee is geslaagd. Negatieve commentaren hebben we niet meer gekregen. Of dat nu is omdat er echt alleen maar liefde is voor ons kindje of omdat mensen inderdaad gewoon gezwegen hebben, maakt ons niet uit.

Gewenst of gepland

Zelf kwamen we er begin mei achter dat ik zwanger was. En ik moet zeggen, op het eerste moment was dat wel even slikken. We hadden de komende jaren wel al ongeveer gepland in ons hoofd.

Ik zou in juni afstuderen. Vanaf september zou ik dan aan het werk gaan en hopelijk een klein beetje zekerheid kunnen opbouwen. Zodra die zekerheid er was zouden we dan een jaar of twee later terug naar het ziekenhuis trekken om begeleid te worden voor een nieuwe zwangerschap. Na de reis die we met Emmelie hebben afgelegd was ons immers duidelijk gemaakt dat door de hormoonstoornis een volledig natuurlijke zwangerschap niet meteen nog in onze toekomst lag. Daarnaast werd ik ook onderzocht op endometriose, die onderzoeken liggen momenteel stil.

Goed. Een enorm gewenst kindje dus, maar met een moeilijke weg in onze toekomst. Daar hadden we op gerekend. Even terugspoelen naar het voorjaar van 2023. Een van mijn allerbeste vriendinnen had ook een enorme kinderwens. En die wens mocht liever vorige maand dan de volgende in vervulling gaan. (Oh en wat was haar dat gegund!) Toen het dan zover was, dat magische tweede streepje dat bij haar verscheen, kreeg zij het spontane idee dat ik ook maar eens moest gaan testen.

Om even op die hormoonstoornis terug te komen, we waren intussen eind april. En mijn laatste menstruatie diende zich aan in december van 2022. Ik had dus geen enkele maatstaf van waar ik ergens in mijn cyclus zou zitten en of er überhaupt een eicel van plan was geweest om zich te laten zien de komende tijd. Het enige wat ik om de paar weken eens deed was een zwangerschapstest. Je weet wel, zodat we even konden uitsluiten of het zover was.

Verder met mijn verhaal. Die bovengenoemde testen had ik natuurlijk niet meer in huis. De laatste was een paar weken geleden negatief uit de bus gekomen en ik was nog niet in de winkel geraakt voor een nieuw doosje. Dus op het moment dat mij dat verzocht werd testen ging niet. En ik had ook geen enkele aanleiding om dat te doen. Ik voelde mij niet zwanger (voor degenen die mijn verhaal over de zwangerschap van Lena ooit lazen, toen voelde ik me wel zo maar zeiden alle testen wat anders) en kon dus best wel een tijdje wachten.

Tot ik enkele dagen later in het Kruidvat kwam en die testen me aanstaarden. Ik nam een doosje mee, je weet wel, om ze in huis te hebben. En die avond besloot ik toch te testen. Waarom niet, er zou toch niets gebeuren. En dit moment, ja daar sloeg mijn hart toch enkele slagen over. Een tweede streepje had ik totaal niet verwacht. Zonder nog maar op te staan van het toilet stuurde ik een foto naar mijn vriendin. Zij liet op haar beurt alles vallen om in de auto te springen en naar mij toe te komen met een digitale test.

Laat ik hier even aan toevoegen dat Jelle op dat moment nog van niets wist, ook al bevond hij zich maar enkele kamers verderop. Goed. Aangekomen, digitale test gedaan en ook die was heel erg positief. Een hartslag die het dubbel van normaal was en slappe benen hoorden ook tot de symptomen van het moment. Dus nu moest ik het wel erkennen. (Spoiler: het geloven heb ik nog weken niet gedaan.)

Ik wist niet goed hoe ik het aan Jelle moest vertellen, maar zij had wel een idee. Haar eigen test had ze namelijk ook bij. En die toonde ze heel blij aan Jelle. Jelle was op zijn beurt heel erg blij voor haar, hij wist van haar grote wens en gunde haar ook al het geluk van de wereld. Maar toen toonde ze de andere test. Met de woorden “maar die is van haar”, waarbij ze naar mij wees. De eerste reactie was “oei, nu al?” maar dat maakte al snel plaats voor blijdschap. Want zoals eerder gezegd: Er stond ons een lange weg in het ziekenhuis te wachten, volgens de voorspelling van de gynaecoloog. En de wens was bij ons beide zeer aanwezig.

Hoe gaat het nu

Intussen ben ik bijna 23 weken zwanger en zijn we ontzettend blij dat we nog een zoontje en broertje mogen verwelkomen in ons gezin. Pieter en Lena kunnen al haast niet meer wachten en kochten al elk een cadeautje voor de baby. Daar hebben ze enkele weken over nagedacht en heel zorgvuldig iets uitgekozen. Emmelie is eindelijk op het punt gekomen dat ze niet meer ontkent dat er een baby aan komt. Tot een paar weken geleden zei ze: “Is niet baby in mama buik, Emmelie is de baby.” Momenteel is dat: “Emmelie is en peuter. Baby is in mama dikke buik. Mag ik kusje geven aan de baby?” Laatst gingen we op bezoek bij een vriendin met een jonge baby, daar was ze wel erg jaloers. Tijd zal uitwijzen hoe ze na de bevalling zal reageren.

Met mij gaat het op zich redelijk. Ik ben geen dag misselijk geweest – joepie! – maar ik heb sinds 2 weken wel last van nachtelijk maagzuur. Dat is gelukkig eenvoudig op te lossen met een potje yoghurt. Daarnaast heb ik wel enorm veel last van bekkeninstabiliteit. Het is op dit moment zo erg dat ik nog heel moeilijk trappen kan doen. Tot op het punt dat Jelle besloot om ons bed te verplaatsen naar de woonkamer. Zo hebben we toch een redelijk comfortabele nachtrust, zonder de trappen elke dag te moeten doen. Laten we hopen dat met enkele boekjes aan de kinesist en de osteopaat daar nog wat verbetering in komt!

Op het moment ben ik niet aan het werk. Ik blijf wel solliciteren natuurlijk, maar ik merk helaas dat mijn buik voor bepaalde blikken zorgt. Het wordt natuurlijk niet letterlijk gezegd, toch krijg ik het gevoel dat dat ervoor zorgt dat ik niet meteen aan de slag kan. Aan de ene kant fijn, dan kan ik thuis gewoon de rust nemen die nodig is. Aan de andere kant zorgt dat er wel voor dat het financieel net wat meer opletten is. Maar dat komt ook wel weer helemaal in orde!

Tenslotte zijn we gewoon heel erg blij dat er een kleintje aankomt. En dan ben ik ook nog eens zo gezegend dat ik deze reis mag delen met een van mijn allerbeste vriendinnen! (Weet je nog, zij die wilde dat ik absoluut een zwangerschapstest zou doen?) Het onvoorstelbare toeval wil dat mijn veel te vroege vogel en haar geplande buikbaby maar op een dag van elkaar op de wereld verwacht worden! Hoe leuk is dat.

Hoeveel kindjes telt jouw (wens)gezin?

Veel liefs,
Dorien

Wist je dat je via mijn facebookpagina elke keer kan volgen of er een nieuwe blogpost online staat? En kleine updates van lieve dochters Emmelie en Lena en zoonlief Pieter kan je daar ook zien! Neem snel een kijkje, klik hier om er naartoe te gaan. Ook volg je ons op Instagram onder @mama.met.sokjes.van.geitenwol ! Zie ik je daar?