Gemiddelde leestijd: 8 minuten

Ongeveer een maand geleden bracht ik ons vierde kindje – en tweede zoontje – Floris ter wereld. In deze blog wil ik je graag meenemen op de emotionele reis die we als gezin doormaakten op deze bewuste bevallingsnacht. Het was een intieme thuisbevalling, waarbij het hele gezin aanwezig was. Dat laatste was voor mij heel erg belanrijk.

Ik wil graag op voorhand aangeven dat verderop in de blog ook verschillende foto’s zullen staan, zoals ook in mijn andere geboorteverhalen het geval was. Op sommige foto’s is wat bloed te zien. En niet alle foto’s zijn even scherp. Dat komt onder andere door het gedimde licht – om de sfeer te bewaren – en de niet altijd even controleerbare bewegingen.

Het begin:

Al weken aan een stuk had ik regelmatig voorweeën. Deze kwamen op heel verschillende momenten: na een dag vol drukte, gewoon als ik gewoon op de zetel bleef zitten en alles daar tussenin. De enige constante was het moment dat Emmelie nog kwam drinken. Gedurende de hele zwangerschap bleef ze dit doen. Maar naar het einde toe was dat dus garantie op voorweeën. Heel regelmatig en redelijk stevig. Maar na een half uurtje stopten ze steeds. Dat zorgde wel eens voor frustratie langs mijn kant. Mijn lichaam was op en ook mentaal was het genoeg geweest. Zeker de laatste dagen toen ik ook nog over de uitgerekende datum heen ging, voor het eerst in al mijn zwangerschappen.

Maar goed, we zijn intussen beland op 7 januari en ook deze dag zijn er verschillende momenten van voorweeën geweest. Ik had contact met mijn vroedvrouw, maar ging gewoon verder met mijn dag. Veel deed ik niet meer, want het was gewoon wachten en hopen dat ik me nog een klein beetje kon bewegen. De bekkeninstabiliteit was deze zwangerschap namelijk echt geen lachtertje!

Naar de avond toe kreeg ik weer het idee dat de voorweeën misschien konden leiden tot meer. We spraken een tijdstip af waarop we zouden bellen als het zo zou blijven aanhouden. Ik had een enorm vlotte bevalling van Emmelie, waardoor het wel nodig was om tijdig te bellen als we wilden dat er iemand aanwezig was bij de bevalling. 21u zou het worden. Maar ergens zat ik ook nog met de angst (en het schuldgevoel) om te snel te bellen voor een “valse start”, zoals bij Lena meermaals het geval was. En natuurlijk, zodra het afgesproken uur zich aandiende waren de weeën helemaal verdwenen.

Stroomversnelling:

Ik was moedeloos. Opnieuw een teleurstelling en opnieuw mijn lichaam dat niet mee wilde. Tot opeens 21u30 op de klok verscheen en de weeën opeens terugkwamen. Niet rustig opgebouwd, maar gewoon “hup” daar. Ik liet Jelle toch maar bellen, al was het om me even gerust te stellen. Maar na de hele reis die we al aflegden besloten de vroedvrouwen met twee meteen langs te komen. Een half uurtje later kwam Hannah aan, op dat moment stond ik al onder de douche. Ik had het toen ook door, het was écht begonnen.

Intussen werden ook mijn zus – haar heb ik echt nodig tijdens mijn bevallingen – en mijn mama – want de kinderen hadden ook begeleiding nodig, en mijn beste vriendin die er vorige keer bij was had ook nog maar net zelf een prachtig kindje gekregen – opgebeld. Mijn zus deed nog snel een powernap, aangezien zij een drukke werkdag in het vooruitzicht had na de kerstvakantie. Mama sprong in de auto, om de kinderen (die nog we nog even lieten slapen) op te vangen. Om 10 na 10 kwam ook de tweede vroedvrouw aan.

Nog in de douche werd er naar het hartje geluisterd, zodat ze goed konden opvolgen of alles goed ging. Het was op voorhand afgesproken dat dat het enige zou zijn van controles die zouden worden uitgevoerd tijdens de bevalling, tenzij ik op het moment zelf iets anders zou aangeven. (Ik ben er ook heel dankbaar voor dat ze alles van mij uit hebben laten komen en op geen enkel moment de suggestie hebben gedaan om toch iets anders te onderzoeken. Zelfs voor het beluisteren van de harttonen werd steeds gevraagd of het oké was voor mij. Dat gaf zo veel vertrouwen!)

In arbeid:

Rond half 11 verhuisde ik van de douche naar het bed, waar ik me toch nog even aankleedde. Ik deed dit heel bewust, met een kleedje dat ik ook droeg tijdens de bevalling van Emmelie. Ik wilde graag heel veel symboliek in mijn bevalling hebben, aangezien het hoogstwaarschijnlijk de laatste zal zijn. Daarom was ik er heel bewust mee bezig. Het kleedje in kwestie kreeg ik ooit van mijn oma. Haar heb ik helaas niet meer kunnen vertellen dat er een vierde achterkleinkind aankwam. Daar voel ik me nog steeds schuldig en verdrietig over. Maar door het dragen van dit kleedje voelde ik me toch verbonden.

Na een uitgebreid overleg met mijn zus besloot ik om toch te worden getoucheerd. Dat is iets wat ik absoluut niet wilde op voorhand, en dat ook niet gebeurde tijdens de bevallingen van de meisjes. De reden hiervan ligt bij de bevalling van Pieter, die absoluut niet ging zoals gewenst, maar gaat ook nog verder terug naar een trauma uit mijn verleden. Dit vond ik erg spannend, maar ik wilde echt heel graag weten of er een goede vooruitgang was. En tegelijk was het een erg helend moment, dat heel goed begeleid werd door Hannah.

Terug naar de leuke herinneringen. Tegen half 12 werden de kinderen uit bed gehaald. Lena en Emmelie liepen meteen de kamer in en uit en kwamen regelmatig kijken. Pieter had even tijd nodig om op te starten, wat begrijpelijk was op dat uur. Maar hij bleef veel bij mij en kwam op een bepaald moment zelfs met mij dansen. Daarna danste ik ook nog even met Lena. (Emmelie keek tv, want haar aandachtspanne is echt heel erg kort.)

Het bad:

Rond kwart voor 12 voelde ik aan dat het tijd werd om in bad te gaan. Dat was gelukkig net op tijd gevuld. (want Jelle begon daar pas aan nadat er effectief was bevestigd dat de bevalling was begonnen. Het had dus amper twee uurtjes kunnen vullen.) Op dit moment kwamen de kinderen nog eens kijken. En toen ging het snel. De weeën kwamen steeds sneller en werden steeds heftiger. Ik gaf op een bepaald moment aan dat ik niet meer wilde. Mijn zus zei – terecht – dat ik niet veel keuze had. Ze kent mij zo goed en weet precies wat ik op welk moment moet horen. Op het moment dat de persweeën eraan zitten te komen, had ik blijkbaar nodig dat het mijn eigen schuld was dat die baby erin zat.

Middernacht kwam en ging. En ik voelde het einde naderen. Er werd nog een keer naar het hartje geluisterd. En toen was het zover. Slechts 3 persweeën waren nodig om Floris ter wereld te brengen. Bij de tweede voelde ik de “ring of fire” voor het eerst in al mijn bevallingen. En ik vloekte (volgens mij inwendig, maar dat had ook perfect hardop kunnen zijn). Het voelde echt ZO DICHTBIJ en toen leek het alsof hij gewoon terugschoot. Maar nog één keer persen verder was hij er, en dan in een keer helemaal.

De nieuwe aankomst:

Wanneer de klok 00u09 sloeg, maakte onze prachtige jongen het gezin compleet. Alle kinderen waren aanwezig voor dit prachtige moment. Ook mijn zus, mama en natuurlijk Jelle (nee, ik vergeet hem echt niet) waren aanwezig. Ik weet niet meer precies wat ik als eerste zei. Kanshebbers zijn “ik hou van jou”, “mijn baby” en “wat ben je knap”. Wat ik wel heel goed weet is dat mijn gevoel meteen heel anders was dan bij de voorgaande bevallingen. Waar ik bij Emmelie vrijwel meteen zei “ik wil nog een baby”, zei ik nu na enkele minuten “dit gaan we niet meer doen, hé”.

Ik moest ontzettend huilen en was vreselijk emotioneel. Het waren natuurlijk alleen maar tranen van geluk en ontlading. Maar dat moment was zo puur, en zo verbindend. De liefde die ik voelde was onbeschrijfelijk. De liefde voor mijn gezin, de liefde voor mijn pasgeboren zoon, de liefde die ik ontving van iedereen rondom mij, … Zo bijzonder!

De kinderen kwamen meteen kennismaken met hun broertje. En ze wilden natuurlijk meteen weten wat zijn naam was! Pieter was ook erg bezorgd of de dokters het wel goed hadden gezien, en of het wel effectief een jongentje was. Dat hebben we dus ook nog even nagekeken. Je weet wel, voor de zekerheid. Achteraf hoorde ik dat Emmelie zich intussen klaarmaakte om mee in het zwembad te springen en dat ze al bezig was met het uittrekken van haar pyjama. Dat heeft Jelle toch maar even tegengehouden, aangezien het water zich intussen vermengde met bloed.

Vertrouwde vroedvrouw:

Ik wil toch nog even een kleine spot laten branden over mijn fantastische vroedvrouwen. Het was een zoektocht om nog een praktijk te vinden die binnen onze regio thuisbevallingen begeleidt. We zijn uiteindelijk uitgekomen in Herk-de-Stad, wat toch 45 minuten rijden is van onze woonplaats. Maar de begeleiding was zo fijn en natuurlijk. Hun naam zegt het al, maar nu kan mijn ervaring dat ook bevestigen: het voelt van bij het begin vertrouwd.

Mijn afsluitende gedachten:

Ik had een prachtige bevalling, die op elk vlak ging zoals ik zelf wilde. Misschien niet altijd zoals ik plande, maar op elk moment was ik heel bewust van mijn keuzes en mogelijkheden. Vanaf het moment dat we belden tot de geboorte van Floris gingen er net geen 3 uur voorbij. Dat is enorm snel. Ik ben dan ook niet helemaal in die “roes” geraakt waar je wel eens over hoort spreken. Dat had ik bij Emmelie wel. Maar het was oké. Ik zou het achteraf bekeken niet anders willen doen.

Nog enkele feitjes:

We kozen opnieuw voor een lotusbevalling.
Floris Hugo Constant Hermanus was 52,5cm lang bij de geboorte en woog 4110g.
Hij werd vernoemd naar twee overgrootvaders en een overgrootoom.
En we zijn nog nooit zo gelukkig geweest als nu!
(Maar dat zeiden we bij elke baby al natuurlijk.)

Verder lezen?
Bevallen van Emmelie
Bevallen van Lena (deel 1)
Bevallen van Lena (deel 2)

Hoe ging jouw bevalling?

Veel liefs,
Dorien

Wist je dat je via mijn facebookpagina elke keer kan volgen of er een nieuwe blogpost online staat? En kleine updates van onze dochters Emmelie en Lena en zoontjes Pieter en Floris kan je daar ook zien! Neem snel een kijkje, klik hier om er naartoe te gaan. Ook volg je ons op Instagram onder @mama.met.sokjes.van.geitenwol ! Zie ik je daar?